****
In haar eerste roman werkt Hilde Keteleer lang toe naar een uiteindelijk erg snelle ontknoping. Dat is dan ook direct het enige minpuntje aan dit debuut dat zich onderscheidt door prachtige taalvondsten en een sterke en vooral verrassende plotopbouw waarbij pas aan het eind van het boek de spreekwoordelijke aap uit de mouw komt.

Keteleer voert de lezer aan de hand door het hedendaagse Berlijn, en slaagt er uitstekend in om zowel geschiedkundige als culturele en literaire feiten en weetjes te verwerken zonder dat dit ten kostte van de karakteropbouw en het plot gaat. Ook knap is de manier waarop ze de gedachten, mijmeringen en herinneringen van de hoofdpersoon – een Vlaamse journaliste die voor haar werk tijdelijk in Berlijn woont – poëtisch maar geloofwaardig in woorden vat, en daarmee een groot deel van het verhaal vertelt.

**
In Wonderland heb ik binnen twee uur gelezen, en dat lag niet alleen aan het grote lettertype en de ruime spatiering die voor deze 237 pagina’s tellende roman zijn gebruikt. Het verhaal is erg mager, de spanningsbogen zijn eerder een paar bescheiden hobbeltjes dan flinke heuvels. De op de achterflap beloofde “spannende en verwarrende zoektocht naar waarheid en een kat-en-muisspel dat draait om schuld, wraak en vergeving” blijft dan ook uit. Zonde, want het gegeven van twee journalisten die van betrokkenheid bij de RaRa en aanslagen op het huis van de staatssecretaris en aanslagen op ministeries worden verdacht en de impact die dat op hun leven heeft, is boeiend genoeg. Otten baseert haar fictie op werkelijke gebeurtenissen uit de periode 1984 – 1993. Jaren later wil een documentairemaker een film over deze geschiedenis maken en worden de betrokkenen opnieuw met het verleden geconfronteerd.

*****
Allereerst krijgt Roth vijf sterren voor zijn briljante taalgebruik, dat zowel rijk als actief is en waardoor deze dunne roman (of is het een novelle of zelfs een kort verhaal?) er flink de vaart in houdt zonder in te boeten op omschrijvingen. Terwijl het verhaal vol onverwachte wendingen zit, die een minder goede schrijver zeker uitvoeriger had uitgesponnen, lijkt Roth juist te kiezen voor de kracht van beperking. Dit boek laat zich daardoor niet alleen lezen als een roman maar ook als een filmscenario, waar vast en zeker een succesvolle art house van te maken is.