**
In Wonderland heb ik binnen twee uur gelezen, en dat lag niet alleen aan het grote lettertype en de ruime spatiering die voor deze 237 pagina’s tellende roman zijn gebruikt. Het verhaal is erg mager, de spanningsbogen zijn eerder een paar bescheiden hobbeltjes dan flinke heuvels. De op de achterflap beloofde “spannende en verwarrende zoektocht naar waarheid en een kat-en-muisspel dat draait om schuld, wraak en vergeving” blijft dan ook uit. Zonde, want het gegeven van twee journalisten die van betrokkenheid bij de RaRa en aanslagen op het huis van de staatssecretaris en aanslagen op ministeries worden verdacht en de impact die dat op hun leven heeft, is boeiend genoeg. Otten baseert haar fictie op werkelijke gebeurtenissen uit de periode 1984 – 1993. Jaren later wil een documentairemaker een film over deze geschiedenis maken en worden de betrokkenen opnieuw met het verleden geconfronteerd.

In het boek komen de drie hoofdpersonen beurtelings aan het woord. De karakters worden nogal summier uitgediept. Ze krijgen vooral gestalte in dialoog en gedachten. De daaruit voortvloeiende verschillende perspectieven staan erg op zichzelf, en slagen er samen niet in om een pakkend verhaal te vertellen noch zijn de gedachten en overwegingen van de karakters erg poëtisch, filosofisch, interessant of zelfs maar onderhoudend.
In Wonderland is een beetje van alles, en in zijn totaliteit komt het boek vooral erg onaf over.