****
In haar eerste roman werkt Hilde Keteleer lang toe naar een uiteindelijk erg snelle ontknoping. Dat is dan ook direct het enige minpuntje aan dit debuut dat zich onderscheidt door prachtige taalvondsten en een sterke en vooral verrassende plotopbouw waarbij pas aan het eind van het boek de spreekwoordelijke aap uit de mouw komt.

Keteleer voert de lezer aan de hand door het hedendaagse Berlijn, en slaagt er uitstekend in om zowel geschiedkundige als culturele en literaire feiten en weetjes te verwerken zonder dat dit ten kostte van de karakteropbouw en het plot gaat. Ook knap is de manier waarop ze de gedachten, mijmeringen en herinneringen van de hoofdpersoon – een Vlaamse journaliste die voor haar werk tijdelijk in Berlijn woont – poëtisch maar geloofwaardig in woorden vat, en daarmee een groot deel van het verhaal vertelt.

Dat doet ze dusdanig goed, dat het thrillerachtige aspect dat deze roman ook kent, enerzijds erg goed uit de verf komt en er anderzijds voor de lezer nauwelijks toe doet: zo rijk zijn het gedachtegoed en de observaties van de hoofdpersoon. De liefde voor taal spat van iedere pagina, en hoewel dit een heerlijk boek voor iedereen is, zal het zeker voor taalprofessionals een feest van herkenning zijn.