Het staat nog niet in de Van Dale en qua taal lijkt het niet op Nederlands, maar overal op het internet wordt de naam van de zoekmachine Google als werkwoord gebruikt. Google is ingeburgerd in de onze samenleving en nauwelijks meer weg te denken uit de internetmaatschappij. Google is zo hot dat we onze vingers er aan kunnen verbranden.
Wanneer ik mezelf google via een handig linkje op mijn gebruikersprofiel bij Hyves, dan krijg ik tien accurate hits, die echt allemaal over mij gaan. Zo sta ik vermeld op de website van mijn vorige werkgever en schijn ik ooit een Franstalige brief tegen een oorlog te hebben ondertekend. Mijn eigen website duikt maar één keer op en oh schande, er zijn liefst vier vermeldingen met mijn naam afkomstig van de website van de Socialistisch Partij (SP), die notabene vorig jaar, in een onderzoek van Bits of Freedom, naast Groen Links naar voren kwam als de partij, die het meeste rekening houdt met onze digitale burgerrechten.
In juni 2003 stelde Erik Meijer namens dezelfde SP kritische vragen in het Europese Parlement over 'het in Europa binnendringen van een nieuw monopolie op nieuwsvoorziening per internet en hinderlijke gegevensverzameling over personen.' Deze vragen gingen over de zoekmachine Google, die twee jaar geleden volgens de SP blijkbaar al erg ver ging in het verzamelen en opslaan van persoonsgegevens en het manipuleren van informatievoorziening. Frits Bolkestein (VVD), die zich, zo googlede ik, mag verheugen in het bestaan van de organisatie Stop Bolkestein, beantwoordde de vragen van Erik Meijer. De daarin terugkerende boodschap was, dat er geen klachten bekend zijn over het bedrijf Google en eventueel misbruik van haar dominante marktpositie of de verzamelde gegevens, en dat de commissie derhalve geen noodzaak zag, één en ander verder te onderzoeken.
Nu we aan de vooravond staan van een bindend kaderbesluit, dat de JBZ-raad (De Europese Ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken) van plan is er begin juni 2005 door te drukken en waarmee zij zowel het Nederlandse als Europese Parlement buiten spel dreigt te zetten, is het de allerhoogste tijd geworden om de luttele weken, die ons nog resten aan te grijpen om alsnog massaal te gaan klagen. Of om ten minste donateur te worden van Bits of Freedom, zodat zij onze belangen in deze kunnen blijven behartigen.
De JBZ-raad bespreekt al ruim een jaar een voorstel, waarin staat dat de verkeersgegevens van aanbieders van internet en telefonie tot vier jaar na dato moeten worden bewaard. Deze data moet centraal worden bewaard en vrijwel zonder beperkingen toegankelijk zijn voor politie, justitie en inlichtingendiensten in Europa. Ieder SMSje, iedere E-mail, ieder telefoongesprek via het internet, ieder gesprek dat je via je mobiele telefoon of vaste lijn voert, wordt daarmee geregistreerd en is vier jaar lang min of meer willekeurig ter inzage beschikbaar. Als de JBZ-raad er in slaagt om haar plannen tot uitvoering te brengen, dan luidt dat het einde in van onze privacy zoals we die tot dusver hebben gekend.
Al onze technologische communicatiemiddelen kunnen worden afgetapt en gecontroleerd en het staat politie, justitie en inlichtingendiensten dan in principe vrij om iedereen, of je nu van een misdaad wordt verdacht of niet, aan onderzoek te onderwerpen en uit de over jou beschikbare data een persoonlijk profiel samen te stellen. Ze weten waar je was, ze weten met wie je hebt gesproken, ze weten wat je hebt besproken, aan wie je hebt geschreven, welke documenten je op je computer bewaart, welke programma's je gebruikt, welke websites je hebt bezocht, wat je hebt gekocht. En met dank aan de handige en gebruikersvriendelijke zoekmachines als Google weten ze hoe vaak en naar welke informatie je op het internet zoekt en welke trefwoorden je daarvoor gebruikt.
Als het over mijn privacy gaat, dan roep ik al snel: 'ik heb niets te verbergen en dus niets te vrezen.' Maar in de nabije toekomst zorgt het Googlen naar de informatie voor dit artikel er misschien wel voor, dat ik opgenomen word in data mining van overheden. Want wie op zoek is naar bescherming van haar privé-leven heeft vast wel iets te verbergen?!
Het spreekwoordelijk geworden motto 'Big Brother is Watching You' uit de toekomstroman '1984' van George Orwell gaat anno 2005 niet alleen meer over de controle over de bevolking van de alomtegenwoordige camera, maar behelst, zeker met de op handen zijnde invoering van het biometrische paspoort en Digital Rights Management (DRM) veel en veel meer. De nachtmerrie is tot leven gekomen en het is maar de vraag of we er nog uit wakker worden.
